برشى از تاريخ انقلاب اسلامى از زبان على دانش منفرد «قسمت اول»

مي روم به بند روزه گيرها!

سيد مهدى حسينى

مهندس علي دانش منفرد از زمره مبارزيني است كه در تحولات آغازين دهه 40 وارد مبارزه شد و بارها دستگير و زنداني گرديد. وي در آستانه پيروزي انقلاب اسلامي مديريت مدرسه رفاه را برعهده داشت و در كميته استقبال از حضرت امام فعال بود. در شوراي موسسين سپاه عضو گرديد و مدتي به عنوان فرمانده سپاه نقش آفريني كرد. استانداري فارس، معاونت در چندين وزارتخانه و حضور در مجلس شوراي اسلامي از جمله مسئوليتهاي وي در نظام جمهوري اسلامي است.
در اين بخش از گفتگو ماجراي ورود وي به صحنه مبارزه مطرح گرديده كه تقديم خوانندگان مي كنيم.

¤ از چه زماني وارد مبارزه شديد؟
بنده فردي بودم كه قبل از پيروزي انقلاب فعاليت هاي سياسي داشته و تا حدودي در بطن مسائل مبارزاتي قرار داشتم. بيشتر گرايش بنده هم به جريان هاي اسلامي در ايران بود و از وقتي كه دانشجو بودم فعاليت هاي اسلامي و اعتقادي را شروع كردم.
چون از خانواده مذهبي بودم، قبل از اينكه وارد دانشگاه تهران بشوم، در آستانه ورود به دانشگاه، رژيم پهلوي مرا دستگير كرد و به زندان قزل قلعه برد. در آنجا من با يك سري از تيپ هاي روشن مذهبي آشنا شدم. در آنجا فهميدم كه آيت الله طالقاني در مسجد هدايت شب هاي جمعه جلسه تفسير دارند. دو ماه بنده در زندان قزل قلعه بودم، از هفتم بهمن 1341 تا شب عيد1342.

¤ علت دستگيري تان چه بود؟
علت دستگيري من هم تظاهرات دانشجويي عليه رژيم بود. زماني كه مرا گرفتند به اين علت بود كه در زمان دانش آموزي يك بازداشت ديگري هم داشتم كه تعداد وسيعي را در تظاهرات دانشجويي من جمله بنده را هم گرفتند، منتها آنها هم سوابقي داشتند. بعد ما را بردند در پادگاني ريختند. بعد از آنجا از ساواك استعلام كردند. از 700-800 نفري كه در پادگان جمشيديه دستگير بودند همه را آزاد كردند، غيراز 13 نفر كه من هم يكي از آن 13 نفر بودم.
خيلي هم آن روز در دانشگاه كتك خورده بوديم، يعني ساواكي ها و ارتشي ها و شهرباني ها ريختند در دانشگاه و به ما حمله كردند و تمام كتابخانه ها را به هم ريختند و شيشه ها را شكستند و تمام چيزها را به هم ريختند.
يكي از شعارهايي كه ما آن روز در دانشگاه زده بوديم اين بود: «اصلاحات آري، ديكتاتوري نه.» يعني مي خواستيم اين را بگوييم كه اين اصلاحات مقدمه ديكتاتوري ديگر است. اينها بهانه رژيم شاه است براي اينكه مردم را راضي كند و به حكومت خودش ادامه دهد. بعداز اينكه تظاهرات كرديم آنها دانشگاه را محاصره كرده بودند و گاز اشك آور پرتاب كردند و ما هم آجر پرت مي كرديم، همينطور ادامه داشت تا اينكه ريختند در دانشگاه و دختران و پسران را مي گرفتند. از ساعت دو بعدازظهر كه ما به آنجا رسيديم، تا ساعت يك بعد از نصف شب در آنجا اسير بوديم. خيلي هم كتك خورديم تا اينكه ما را با باتوم زدند و بعد انداختند توي ريو و سخنراني هم كردند كه: «آنهايي كه شما را بازيچه قرار داده اند در خانه هايشان دارند استراحت مي كنند و شما را آلت دست قرار داده اند و....»

¤ بعد از دستگيري به كجا منتقل شديد؟
ما را از آنجا بردند مستقيما به قزل قلعه. هوا هم خيلي سرد بود، بهمن ماه بود، ريو هم كه پشتش باز بود و ما هم كه خيلي كتك خورده بوديم و ناهار هم نخورده بوديم و رفتيم زندان و از آنجا هم بردند ما را به هتل ساسان. گروهبان تيموري آنجا بود. چشم هايش سرخ بود، مثل اينكه مشروب خورده بود و حالت عادي نداشت. كمي براي ما حرف زد. آن موقع من سبيل داشتيم. يك كمي حرف زد و فحش داد و بعد گفت: «اين سبيل كلفت! را بيندازيد انفرادي» ما را بردند و در انفرادي را باز كردند، آنجا يك محوطه اي داشت كه دورش ديوار بود و وسطش يك ساختمان كه اين طرفش انفرادي بود و وسطش چهار تا بند داشت كه زنداني هايي كه به حالت عمومي بودند، آنجا بودند.
ما را بردند آنجا و ما را هم خيلي كتك زده بودند و بدنم زخمي شده بود، آنجا يك پتويي بود و يك تخت سنگي. من آنجا بودم تا يك چند روزي بعد هم آمدند ما را بردند بازجويي، يك نفر بود به نام آقاي كوچ اصفهاني كه از من بازجويي كرد.

¤ از ديگر بازجويان قزل قلعه هم نام ببريد؟
«زماني» بود كه خيلي آدم كثيف و خشني بود، استوار زماني بود، آن زمان كه من دانش آموز بودم و مرا گرفته بودند زماني بود كه بچه ها را مي زد، خيلي آدم بدذاتي بود.
ما حدود بيست و يك روز در زندان انفرادي بوديم، بعد كم كم آمدند استمالت كردند چون در محافل جهاني يك يورش بدي كرده بودند و بد پيچيده شده بود و تيمساري آمد و گفت غلط كردند شما را زدند و مي خواست دل ما را به دست بياورد! به خانه ما زنگ زدند كه براي ما لباس بياورند و بيايند ملاقات كنند.
فكر مي كنم حدود 250-300 نفر در انفرادي و غيرانفرادي جمعا زنداني بودند و بيشتر جوان و البته از آدم هاي بزرگتري هم بودند از آدم هاي پخته سياسي اما بيشتر جوان ها بودند، افراد جبهه ملي بودند، توده اي بودند، از توده اي هاي سابق بودند، از اكيپ هاي مختلف بودند.
بعد از 21 روز براي اول هاي ماه مبارك ما را بردند در عمومي، البته گفتند وسايلت را جمع كن، ما هم فكر كرديم آزاد هستيم، بعد از اين در بزرگ بردند بيرون و از درب ديگري مرا بردند داخل زندان عمومي. رسم هم اين بود كه وقتي كسي وارد زندان مي شد زنداني ها جمع مي شدند و خوشامد مي گفتند و دست مي زدند و يكي گفت كدام بند مي روي؟ گفتم چه بندي اينجا هست؟ گفتند: يك بند روزه گيرها، يك بنده توده اي ها است؛ يك بند جبهه ملي است، يك بند عمومي ديگر است». من گفتم: «مي روم بند روزه گيرها»! رفتم در بند روزه گيرها.
پايكوبي و شادي و خلاصه رفتيم آنجا و به ما گفتند كدام دانش هستي؟ دانش اراك چه نسبتي با تو دارد؟ دانش اراك هم برادر بزرگترم بود كه در دفتر حزب شهيد شد، روحاني بود. در مسجد ارك دو تا روحاني را گرفته بودند كه يكي برادر من بود و يكي هم گلزاري غفوري بود.
كم كم آنجا با هم آشنا شديم و آنها هم از من مطمئن تر شدند و ما هم حس كرديم كه آنها هم از تيپ هاي خوبي هستند. رفتيم آنجا شكل گرفتيم و روزه هم گرفتيم. يكي بود بنام حاجي بابا، حاج اصغر آقاي حاجي بابا،كه ايشان هم بازاري بود، مرد خيلي خوبي بود، الان هم هست، كارخانه دارند. از همانجا توسط مسلمانهاي آنجا به مسجد هدايت دعوت شدم و بعد هم در آنجا با آقاي طالقاني آشنا شدم. شاخص ترين افراد در بند ما همان حاج اصغر بود، يكي هم آقاي انتظاري بود. تا شب عيد ما آنجا بوديم و شب عيد هم ما را آزاد كردند.